foto-links

raamdom-gr

Nieuwe serie: Dogma als poëzie

Bij verschijnen van een recente bundeling van zijn gedichten (Diepe eb) zei Willem Jan Otten:  Ik denk dat een gedicht probeert onder woorden te krijgen wat het niet kan zeggen en wat het niet kan begrijpen. Een gedicht is zoiets als een gooi, een worp naar het mysterie, zonder dat je het raken kunt. De essentie van poëzie is dat je daarin iets zegt dat je wel beseft, wel voelt, maar niet begrijpt; je probeert het met de woorden van het gedicht aanwezig te stellen. In deze zin is poëzie te vergelijken met religie en met geloof.
Ook als wij in de Dominicus proberen met woorden het mysterie te raken dat we God noemen – of ‘de Levende’ of ‘Ik-zal-er-zijn’ of ‘de Onnoembare’ – dan doen we dat niet met definiërende woorden die betekenissen vastleggen. We zoeken naar woorden, zingen het.

In onze liturgie zijn we ook deel van de christelijke traditie. Sommige woorden uit onze traditie waren ooit heel gewoon en zijn ons nu vreemd geworden. Soms zijn het juist heel gewone woorden, die een vreemde of ‘andere’ betekenis krijgen.
Ons zoeken naar woorden voor wat je niet kunt zeggen gebeurt al sinds de vroegste kerkelijke gemeenschappen. Die formuleringen, de eerste dogma’s, waren doordrongen van een gelovig besef van het onnoembare van God. Ze hebben dus ook altijd iets van een negativiteit en van een dam tegen te eenzijdige, te vierkante, of te radicale duidingen van de Bijbelse benamingen voor God.
Het spreken over God als Vader, Zoon en Geest of over Jezus als Gezalfde en als Zoon van God is altijd een niet-alledaagse, een vreemde taal geweest. Willem Jan Otten zegt, overigens net als de cabaretier Herman Finkers: ook in de liturgie zijn alle woorden die we gebruiken een vorm van poëzie, woorden die het mysterie nooit echt raken, het hooguit present stellen, zonder het daarmee te begrijpen.

‘Icoon van de oudtestamentische Drievuldigheid’- Rublev, ca 1430

Wij willen in deze serie diensten de belangrijkste christelijke dogma’s poëtisch proberen te verstaan, dus vanuit de oproepende, verbeeldende, verdiepende kracht die ‘gewone’ woorden, poëtisch gebruikt, kunnen krijgen.

Zondag 15 januari: De Drie-Ene – over God die met ons gaat
Lezingen: Exodus 34: 1-9; 2 Korintiërs 13: 5-13
Overweging door Germain Creyghton

‘De genade van Jezus Christus, de liefde van God en de gemeenschap van de heilige geest zij met u allen’. Deze prachtige slotwoorden van Paulus’ tweede brief aan de Korintiërs zijn tot een rituele formule geworden waarmee vele kerkelijke vieringen beginnen. Maar wat betekenen ze eigenlijk, voor hem, voor ons? En loopt niet elk spreken over de Drie-Ene God het gevaar een ‘formulering’ te worden? Hoe kunnen die prachtige woorden nog krachtige woorden voor ons zijn? We zullen ze beproeven, als de woorden van een nieuw gedicht.

Zondag 22 januari: Jezus – tussen mens en God
Lezing Filippenzen 2: 6-11
Overweging door Janneke Stegeman

Zonder Jezus was er geen christelijk geloof, en trouwens ook geen Dominicus. Mensen van de weg zijn we, een weg waarop we Jezus telkens weer ontmoeten. Als vreemdeling, als vriend (m, v, x), als obstakel, als God? Binnen christelijke tradities is nooit volledige eenstemmigheid geweest over hoe het zit met Jezus. Tegelijk werd eraan gehecht recht te doen aan twee kanten, aan hoe het goddelijke en het menselijke oplichten in Jezus. Hoe echoën zulke oude woorden en gedachten in onze levens?

Zondag 29 januari: Missa Solemnis
Over het scheppende en herscheppende Woord van God

Overweging door Colet van der Ven

Een vrijwel geheel gezongen liturgieviering. Over de God van Israël, de scheppende God ‘die de aarde boetseerde, grondvestte, vasthoudt.’ De God die ons onophoudelijk zegt: ‘Hier ben ik, woon hier onder mijn woord’. In 1991 verscheen de ‘Missa Solemnis’, een uitgebreide mis van Tom Löwenthal op tekst van Huub Oosterhuis en met een grote bezetting: gemeentezang, twee solisten, koor, koperkwintet, drie slagwerkers, piano en orgel. Een groots geheel van deels bekende liederen van Huub Oosterhuis, waarin het Joodse ‘Hoor Israël’ (Sjema Jisraeel) als rode draad doorklinkt. Uitvoering door het Dominicuskoor en het koor van de Ekklesia Amsterdam, medewerking van diverse musici, onder wie Arjan van Baest en Evert van Merode, algehele muzikale leiding door Tom Löwenthal.

Zondag 5 februari: Als God liefde is moet de Geest poëzie zijn
Lezing: Handelingen 2: 1-11
Overweging door Henk Hillenaar

De Heilige geest is in onze geloofstraditie de ietwat mysterieuze derde Persoon van de Goddelijk Drie-eenheid en het hart van de kerkelijk gemeenschap. Hij of Zij doet in iedere gelovige licht schijnen over wat Vergeving is, en Verrijzenis en Eeuwig Leven. Als God liefde is, moet de Heilige Geest poëzie zijn. Deze is daarom een open en ‘gevaarlijke’ instantie waarop mensen met afwijkende theologische opvattingen zich graag beroepen. De Kerk van Rome met name heeft dan ook eeuwen lang nauwelijks over de Heilige Geest gesproken. Maar onze geest, weten we, is geschapen naar het beeld en de gelijkenis van de Goddelijk Geest, en het is dus zaak de te verstandelijke, dogmatische ontwikkelingen die de christelijke Kerken het geloof hebben doen ondergaan terug te draaien en de Heilige Geest weer poëtisch en vrijmoedig in ons te laten spreken over Gemeenschap, Vergeving, Verrijzenis en Eeuwig Leven.

Zondag 12 februari: Jezus Christus, toch verlosser
Lezingen: Johannes 3: 14-21 en van Mustafa Stitou uit Waar is het lam?
Overweging door Arjan Broers

Dat God zijn zoon zond die met zijn leven betaalde voor onze zonden – er zijn kerken waar je dat wekelijks hoort, maar niet in de Dominicus. Het lijkt zo wreed en primitief en calculerend gedacht, als was zijn dood een kosmische transactie in bloed. Maar stel nou dat er op een dieper niveau waarheid zou schuilen in het dogma dat Jezus Christus ons verlost heeft, wat zou dat dan zijn? Welke gevangenschap of vervreemding raakt hij aan?

Nieuwe serie: geloven in stilte en gebed – Advent en kerst

In deze advent, de tijd van inkeer en verwachting van de komst van het licht, midden in de duisternis, proeven we van wat stilte en gebed ons te zeggen hebben. Stilte en gebed – het klinkt zo rustig, maar het kan juist heel verontrustend zijn. Waarom zouden we er anders zo moeilijk tijd voor maken?
Stilte kan iets bedreigends hebben. Liever zorgen we voor een volle agenda, voor drukte in ons leven of zelfs in onze huizen en winkelstraten. Stilte kan kaal voelen of eenzaam. Toch zeggen alle wijzen dat stilte essentieel is, dat er misschien zelfs iets van God in te ontmoeten is. In de Dominicus merken we hoe intens gedeelde stilte kan zijn.
In die stilte kan ook gebed opborrelen – en dat is zo mogelijk nog spannender. Vaste formules, dat gaat misschien nog wel, maar durf je in gebed te zien en uit te spreken wat er diep in je leeft? Ook in de verborgen plekken? En ga je het risico aan dat je, door je gebed heen, verandert?
In onze geloofstraditie is dit echter geen genadeloos zelfonderzoek, meer een barmhartig zijn bij wat er is. Het verhaal gaat dat God dat ook doet.

‘Als een boom’ – nieuw podiumkleed gemaakt met materiaal dat mensen instuurden bij het afscheid van Juut Meijer als pastor

Eerste advent, zondag 27 november 2022: Mij geschiede naar uw woord
Lezing: Lucas 1:26 – 38
Overweging door Juut Meijer

Stilte en gebed zoeken is allereerst iets van samen, zullen velen zeggen. Samen je openen voor wat groter is, samen je laten raken: dat lijkt ons gemakkelijker af te gaan dan alleen. Maar in de stilte van haar huis ervaart een jong meisje, Maria, een ontmoeting op klaarlichte dag. Haar wordt iets aangezegd: een nieuwe geboorte. De vraag is of zij dat zal kunnen laten gebeuren.

Tweede advent, zondag 4 december 2022: Levende stenen
Lezing 1Petrus 2: 4-5
Overweging door Eva Martens

Advent wordt traditioneel gezien als een tijd van inkeer, verwachten, verstillen. Tegelijk is de tijd voordat God als mensenkind op aarde komt chaotisch: vol rampspoed, onheil en duisternis. Dat is in de Schrift zo, en vandaag ook. Het is dan verleidelijk om jezelf terug te trekken in het spirituele, de wereld even te vergeten. Toch roept het evangelie op om contemplatie te combineren met actie.
In deze meditatieve viering onderzoeken we uitnodiging om ‘levende stenen’ te zijn. Om, zo beperkt als we zijn, bouwsteen te zijn voor iets groters.

Derde advent, zondag 11 december 2022: Laat ons bidden
Lezing: Psalm 42 en Filippenzen 4: 4-7
Overweging door Henk Hillenaar

Het gebed kan de enige plaats in je leven zijn waar je ‘alles over jezelf zegt’. Bij een verborgen God is wat je zegt immers veilig. Als je die moed hebt en zo een helderder en zelfs gelukkiger mens wordt, ontdek je steeds weer dat de God tot wie je bidt net als jijzelf verandert. En misschien ook dat bidden het meest zinvol en waarachtig is wanneer je het samen doet, bijvoorbeeld in de Dominicus.

Vierde advent, zondag 18 december 2022: Met wie spreek ik?
Lezing: Lucas 6: 32-38 en Thomas Merton, Zaden van Contemplatie
Overweging door Arjan Broers

Bidden wordt in onze cultuur vaak gezien als iets vreemd vrooms of kinderlijks, als het prevelen van vaste formules of als het indienen van een verlanglijstje bij de Grote Regelaar. Maar in wezen is het een manier om te wortelen in deze wonderlijke werkelijkheid en om er niet zelf het centrum van te hoeven zijn.
Een viering ter voorbereiding van de Langste Nacht: een tocht tussen theater Frascati en de Dominicus op 21 december, uit bekommernis met de velen die gebukt gaan onder de last dat zij het leven zelf zin moeten geven.

Kerstavond, 24 dec 19:00 en 22:00: Langer kijken
Overweging door Marcel Elsenaar

Kerstmis, daar zien we naar uit: een feest van licht in duisternis, een stille nacht . Er is veel nostalgie, herinnering aan vroeger, momenten vervuld van die vrede die in deze nacht is begonnen. Kunnen we dat doorgeven aan onze kinderen en kleinkinderen, oog in oog met de verschillende crises die onze wereld in haar greep houdt? Er is zoveel onrecht, zoveel oorlog, zoveel zorg over onze planeet. Misschien juist nu.
Kerstmis nodigt ons uit om een beetje opnieuw geboren te worden, onze hele menselijkheid te activeren door verhalen te lezen en te zingen. Dat doen we samen, we hebben elkaar daarvoor nodig. Kom daarom met velen. Juist nu moeten we samenkomen, en oog krijgen voor wat onaanzienlijk is als een pasgeboren kind in een stalletje in Bethlehem, als een jong twijgje aan een oude stronk waar niemand meer naar om kijkt.
Kerstmis daagt ons uit om opnieuw te kijken, langer te kijken, onze blik te verwijden. Om vervolgens te handelen naar die brede blik waarin ieder mensenkind telt, waarin verleden heden en toekomst ons iets laten voelen van de eeuwige die leven geeft, vrede geeft, elk moment opnieuw.
Voor de kerstavonddiensten moeten kaarten gekocht worden – dat kan op 4, 11 en 18 dec in de kerk na de dienst. Volwassenen € 5,- , kinderen (tot 14jr) € 2,50
Ook is er een mogelijkheid om de kaarten per post te bestellen, vanaf 2/12 – maar probeert u het aub zoveel mogelijk in de kerk – zelf of via andere Dominicusbezoekers.

Zondag 25 dec: Open Huis
Kerk open van 13:00u tot 23:00

Klik hier voor informatie over het Open Huis

Zondag 1 jan: Nieuwjaar – Wie luistert gaat zien met nieuwe ogen
Lezing Lukas 2: 21-40
Overweging door André Wesche

We staan op de drempel van de eerste dag van een nieuw jaar.
Durven we vooruit te kijken of blijven we op de oude vertrouwde manier kijken, gevangen in gister? Kan het licht van Gods komen ons verlichten?

Zondag 8 jan: Epifanie
Lezing Jesaja 60: 1-6
Overweging door Leontien Dekker

Het feest dat in het Nederlands vooral bekend staat onder de naam Driekoningen, op 6 januari, heet officieel Openbaring van de Heer: Epifanie (het oud Griekse woord voor verschijning). Anselm Grün maakt het nog specifieker. Hij schrijft: ‘Op het feest van de Epifanie vieren we het verschijnen van de heerlijkheid van God in ons vlees’. Wat betekent het dat Gods heerlijkheid verschijnt in mijn vlees? Dat mijn lichaam de plaats is waar Gods glans zichtbaar wordt?

Nieuwe Serie: Toekomst van het sterven

We leven langer dan ooit en met kwalen die tot voor kort dodelijk waren. In het leven van vrijwel al onze voorouders was de dood een bekende verschijning. In onze tijd is de dood minder zichtbaar en voor velen verbonden met hoge ouderdom. Bovendien is de dood daar voor de meeste mensen in onze tijd een eindpunt, niet een poort naar een nieuw bestaan.
Hoe wij sterven verandert. Meer en meer lastige vragen dringen zich aan ons op. Hoe is het om te leven met of na een voorheen dodelijke ziekte? Wat is ‘een mooie leeftijd’? Wat is goed sterven? Mag je daar zelf voor zorgen? Of heb je er zelfs recht op? En wat heeft de dood ons te zeggen over de waarde van ons leven nu, en over de eeuwigheid?

foto © Wim Vermeylen

In onze seculiere cultuur lijkt het leven kort te zijn en de dood eeuwig. De dood bepaalt de grenzen van het leven. Maar in de traditie waar we in de Dominicus steeds van proeven is dat omgekeerd. Daarin is de dood een deel van het leven en wordt God, die begin is en einde en dragende grond, ook wel ‘de Levende’ genoemd. In Hem/Haar hebben wij hoe dan ook toekomst.

Zondag 30 oktober 2022: Allerzielen
Lezing Psalm 8 en De Troostzoekers van Marieke Lucas Rijneveld
Overweging door Eva Martens

Al maken we slimme vaccins, satellieten, kweekvlees en sprekende mensgelijkende robots: de dood blijft onafwendbaar. Dat verbindt ons met alle mensen van alle tijden, maar ook met de hele schepping. Een lofzang op de schepping, zoals in Psalm 8, is ook een lofzang op de dood, die net zo onmetelijk is. Op deze zondag gedenken we onze geliefden, die als universums uit ons leven zijn weggegaan, die gaten in ons achterlieten, die onwennig en te groot voelen. Op deze zondag zijn we troostzoekers in een onmetelijke, wonderbare schepping.

Zondag 6 november 2022: En adem uit…
Lezing Marcus 8: 31-36 en Leven in volheid van Timothy Radcliffe
Overweging door Arjan Broers

We leven gemiddeld langer en sterven trager dan ooit. Geen wonder dat de vraag naar ‘voltooid leven’ is opgekomen. Maar we moeten niet alleen medisch en juridisch kijken naar wat een goede dood is. Het is op de eerste plaats een spirituele vraag, die ons alert zou kunnen maken op hoe we omgaan met aftakeling, verval, leegte. Volgens de christelijke traditie is dat voluit deel van het leven, zoals uitademen essentieel is voor inademen. Op zoek naar een spiritualiteit van leven en sterven.

Zondag 13 november 2022: ‘Vandaag stel Ik u voor de keuze’
Lezing Deuteronomium 30: 11-20 en Michel van der Plas: De Heer is mijn verder
Overweging door Annemarieke van der Woude

In het Oude Testament wordt de dood beschreven als de ervaring afgesneden te zijn van het leven en van de Eeuwige, die ons mensen juist uitnodigt om te kiezen voor het leven, ‘voor uw eigen toekomst en die van uw nakomelingen’. De ervaring niet meer in verbinding te staan komt ook voor in recent onderzoek naar ‘voltooid leven’.
Annemarieke van der Woude, remonstrants predikant en publicist op het gebied van de dood, houdt de overweging

Zondag 20 november 2022: Een trouwe reisgenoot: mijn vriend de dood
Lezing: Job 9: 1-12
Overweging door Marcel Elsenaar

Het leven lang is de dood een aanwezigheid, een mogelijkheid, onvoorstelbaar en meestal ongewenst. Maar toch. Hoe ga je daarmee om, hoe geef je dat een plek in je leven? Soms zijn er mensen die laten zien hoe ook de laatste fase van leven ‘mooi’ kan zijn, en soms is de dood verdrietig en lelijk. Wanneer ben je daarmee bezig, en sta je stil bij de betekenis van het leven dat eraan voorafgaat? Oog in oog met de dood staan kan betekenisvol zijn en een gezondere samenleving geven dan wanneer we voortdurend doen alsof we onsterfelijk zijn. Dus de vraag is: hoe leef je met de dood?

Nieuwe serie: Woede

Woede en wraak zijn lastige emoties voor velen van ons. We kennen allemaal uit eigen ervaring de destructieve kracht van woede of het heimelijke verlangen naar wraak. We zien dagelijks met lede ogen aan hoe woede en wraak verwoesting zaaien op het wereldtoneel. Van het crimineel geweld in eigen land tot de oorlog in Oekraïne. En dan klinkt af en toe in de bijbel ook nog eens de stem van een toornige God. Hoe moeten we ons tot dit alles verhouden? Kunnen we voorkomen dat woede stolt tot wrok? In onszelf, in elkaar? Is er ook woede die constructief is? Kunnen we onze samenleving zo inrichten dat ressentiment geen voet aan de grond krijgt? En wat moeten we aan met die toornige God?

Leonardo da Vinci, ca 1505 – studie voor de Slag om Anghiari

Zondag 2 okt: De woede als passie
Lezing: Genesis 32:10-13, 23-33
Overweging door Germain Creyghton

In onze door veel emoties geleide samenleving, lijkt woede een steeds grotere invloed te krijgen. Maar wat is woede eigenlijk? Wat is de ‘realiteitszin’ van die heftige passie, die maakt dat we rood aanlopen, de strijd aangaan, in opstand komen? Kan woede redelijk en terecht zijn? In de bijbelverhalen en in de theologische traditie wordt woede op zichzelf niet veroordeeld of geschuwd. Er wordt wel voor gewaarschuwd. Kennelijk staat er iets belangrijks op het spel als deze ‘strijdende’ gemoedsbeweging in ons opkomt. We horen wat woede betekent voor Jacob en vragen ons af wat dat ons nu nog te zeggen heeft.

Zondag 9 okt: God van vergelding
Lezing: Psalm 58
Overweging door Janneke Stegeman

God van vergelding, verschijn in luister, geef de hoogmoedigen hun loon, zegt Psalm 94 En Psalm 58: ‘verheugd is de rechtvaardige als hij vergelding ziet.’ Het idee dat de Levende een God van vergelding is, is moeilijk te verdragen. Dat vond ook de Kroatische theoloog Miroslav Volf. Maar hij was ook getuige van oorlogsgeweld in het voormalig Joegoslavië. Het bracht hem tot de overtuiging dat gelovig leven met ervaringen van grof geweld God vraagt dat vergelding uiteindelijk van God komt.
Ergens, ooit, moeten wie kwaad doen worden gestraft. Toch?

Zondag 16 okt: Vloeken in de kerk.
Lezing: Psalm 22:1-16, Jeremia 15:10-18
Overweging door Rikko Voorberg

Is er ruimte voor woede in de liturgie? In de kerk? Te beginnen bij woede over onrecht, over falende machthebbers, over het kwaad. Maar is er ook ruimte voor woede op God zelf? En kan de grofste vloek uit het Nederlandse taalgebied ook een liturgische tekst zijn? Een gefluisterde, verbijsterde vraag of God misschien dit of dat wil verdoemen? De Bijbelse teksten barsten van emotie, van felle discussies, van diepgevoelde vreugde en hartbrekende pijn. Aan de hand van Jeremia en Jezus gaan we op zoek naar een weg voor woede.

Zondag 23 okt: Het rancuneuze gif
Lezing: Efeziërs 2:26-32
Overweging door Colet van der Ven

Rancune is de mens eigen. En speelt onze tijd weer heviger op. Waarom? Wat zijn de wortels van die boosheid? Hoe ontstaat de rancuneuze mens, wat zijn de kenmerken van een rancuneuze beweging? Hoe kunnen we de potentiële rancune in onszelf en in de samenleving tegengaan?

Hulp gevraagd opvang jonge vluchtelingen in Noord

Veertig (van de honderd) minderjarige vluchtelingen (14-17 jr) die nu nog buiten in kou en regen bivakkeren in Ter Apel kunnen vanaf zondag 23 oktober onder dak in de voormalige St. Augustinuskerk aan de Nieuwendammerdijk 227 in Amsterdam Noord.

Dit initiatief van INLIA, op verzoek van het COA dat geen oplossing ziet, zal uitgevoerd worden in nauwe samenwerking met het Rode Kruis en Nidos (jeugdbescherming voor vluchtelingen). De opvang is gepland van 23 oktober tot ergens begin november.

Voor de coördinatie en begeleiding zijn vrijwilligers onmisbaar en heel welkom!
Aanwezig zijn, activiteiten organiseren, toeleiding naar medische zorg en wat zich aandient. We zoeken vrijwilligers die volgens rooster dagelijkse taken willen uitvoeren en enkelen die dit willen coördineren, i.s.m. Nidos en Rode Kruis.
Aanmelden kan via: augustinusopvang@gmail.com
De Taakgroep vluchtelingen van de Raad van Kerken Amsterdam

Nieuwe Serie: Delf mijn gezicht op

Enkele jaren geleden wijdde Gerard Swüste een beschouwing aan het lied Delf mijn gezicht op. Hij schreef: “‘Opdelven’ is iets heel anders dan ‘opgraven’ of ‘opspitten’. Opdelven doe je met delfstoffen. Het gaat dus om iets kostbaars. Denk maar gerust aan goud of zilver. Zo kostbaar, zo bijzonder is dat gezicht, is elk gezicht. Maar het kostbare komt alleen aan het daglicht, als iemand anders het gaat opdelven. En zolang dat niet gebeurt is er beklemming, voel je je ongezien, niet thuis in jezelf. Daarom is de opening, tevens het refrein, niet zomaar een vraag, maar een vraag van levensbelang: de ‘ik’ wil tevoorschijn geroepen worden. Maar tot wie is die vraag gericht? Tot God? Tot mijn naaste? Tot beiden?”
Delf mijn gezicht op is een serie over gezien en gekend worden, waarbij in elke dienst steeds één lied centraal staat.

Nieuw Podiumdoek gemaakt door Jo-anne de Haan (jo-annedehaan.nl/)

Zondag 4 sept: Delf mijn gezicht op
Lezing: Lukas 10: 1-12, 17-21, Ruusbroec
Overweging door Arjan Broers

Nog maar 2,5 jaar geleden begon de coronatijd. In een mum van tijd werden we een hybride gemeenschap, met vergaderingen en groepen per zoom en gestreamde zondagse vieringen. We leerden elkaar op een nieuwe manier kennen, via het scherm. En we leerden mensen kennen die van afstand, door heel Nederland en daarbuiten, nu wekelijks met ons verbonden zijn. Want ook al zijn de beperkingen opgeheven, nog steeds zijn velen digitaal betrokken.
Kunstenaar en Dominicusganger Jo-anne de Haan maakte een doek op basis van gezichten van mensen uit de gemeenschap, beginnend bij de wekelijkse ‘Koffie met zoom’, eindigend in de zondagse vieringen in de kerk. Het doek is een ode geworden aan mensen die elkaar ook in een verwarrende tijd opzoeken en willen ondersteunen. En die daarmee, zoals in het lied gezongen wordt, elkaars gezicht opdelven en mooi maken.

Zondag 11 sept: Terwijl de boer slaapt
Lezing: Marcus 4: 26-29
Overweging door Eva Martens

In juli reed een bus vol Amsterdamse tieners naar Taizé, onder wie een aantal jonge Dominicusgangers. Het werd een week van ontmoeting met zichzelf, met jongeren uit tal van landen en, zeggen we met schroom, met God.
De jongeren delen iets van hun ervaringen in deze meditatieve viering in de stijl van het internationale oecumenische jongerencentrum. Ze delen er ook iets van de diepe stilte die ze er hebben ervaren. We lezen het verhaal van ‘het zaad dat ontkiemt en opgroeit terwijl de boer slaapt’. Eva Martens, die mee was naar Taizé, verzorgt de toespraak.

Zondag 18 sept: Ken je mij?
Overweging door Colet van der Ven

In de kantlijn van de Bijbelse psalm 139 werd dit lied, aanvankelijk ook Psalm geheten, geschreven. Een lied over gekend en bemind willen zijn. ‘In de kantlijn van psalm 139’. Dat betekent zoiets als: flitsen van gedachten, flarden van gevoelens, neergepend aan de randen van de bladzijde. Maar het betekent ook dat die flitsen en flarden een eigen opvlucht kunnen nemen. Kunnen wegwaaieren uit de kantlijn om zelf een lied te worden. Wat proberen deze oude en nieuwe psalm ons te zeggen?

Zondag 25 sept: Geef mij terug de ogen van een kind
Overweging door Michaël van der Meer

In deze dienst neemt de jaarlijkse twaalfjarigenviering een belangrijke rol in. Rupsen worden vlinders, kinderen worden jongvolwassenen. Ze verruilen de basisschool voorde middelbare school. Ze ontgroeien de beschermde wereld van het kind, maar zijn tegelijkertijd nog onvolgroeid in het verantwoordelijke bestaan van volwassenheid.
Deze overgangsfase vraagt om een rite de passage, de markering van een transformatie. Die verandering betreft echter niet alleen de paar jongeren die volgens de Tora of kerkelijke traditie volwassen worden. Ook de gemeenschap waarbinnen die stap naar een nieuw bestaan plaatsvindt, verandert mee. Kinderen worden volwassenen, volwassenen hernieuwen hun blik op God en de wereld met de ogen van een kind.

Rozenkransaltaar en Jozefaltaar afgezet – steen gevallen

Op 29 juni is er links voor in de kerk, vlak voor het Rozenkransaltaar, een steen naar beneden gevallen vanuit de top van de spitboog erboven.
Er is inmiddels door deskundigen meerdere keren naar gekeken en er zijn scheuren geconstateerd in de muur boven de spitsbogen boven zowel het Rozenkransaltaar als het Jozefaltaar. Deze zijn nu beiden afgezet en uit voorzorg is een bak zand onder de beide spitsbogen neergezet.
Er wordt gewerkt aan een oplossing.

Rozenkransaltaar afgezet

Uit voorzorg zijn ook de stoelen vóór het hoofdaltaar weggehaald en verzoeken we de trappen voorlopig niet als zitplaats te gebruiken.

Wij hopen op uw begrip en houden u uiteraard op de hoogte.
De beheercommissie
(Voor vragen en opmerkingen kunt u mailen via het secretariaat: secretariaat@dominicusamsterdam.nl )

( voor details kunt u zoomen (rechtermuisklik op de foto en open in een nieuw tab-blad:)

Teerketelzijde
Spuistraatzijde
Teerketelzijde top spitsboog
Spuistraatzijde top spitsboog

Nieuwe Serie: Zomerdiensten 2022

In de zomer waaieren we een beetje uit, en wijken af van het vaste stramien. De diensten in Juli en augustus richten we dan ook wat anders in dan in de rest van het jaar. Het accent ligt meer op de lezingen en de voorgangers geven daarop een kort commentaar.
In de diensten zingt het Zomerkoor – u kunt meezingen (klik hier)

‘Bonte avond @ Lange Paal’ © F. Lobbrecht

Zondag 3 juli: GEEN EMMER VULLEN, MAAR EEN VUUR ONTSTEKEN
Commentaar: Colet van der Ven

De joodse hoogleraar historische pedagogiek Lea Dasberg gold als een fenomeen. Glansrijk wonnen haar betogen van de vaak onleesbare, taaie, abstracte verhandelingen van haar collegae. Het kleinhouden van kinderen beschouwde ze als een gruwel. Een slechte manier van grootbrengen die zich uiteindelijk keert tegen het kind omdat het weerloos en naïef de wereld wordt ingestuurd. Haar pedagogische alternatief maakte furore. Over het bezielde en bezielende denken van Lea Dasberg.

Zondag 10 juli: DE VOLGENDE TOON IS (VAN) GOD
Commentaar: Arjan Broers en Jan Kortie

Als je zingt, móet je déze toon wel vertrouwen. Daarna komt een volgende, van God weet waar. Stembevrijder Jan Kortie maakte er zijn levenswerk van, en ook deze zomerviering, samen met Arjan Broers. Over Bert die vals zong en de blinde Bartimeüs die schreeuwde. En over waarom we moeten blijven zingen dat de steppe zal bloeien, enthousiast. Dat betekent: in God zijn.

Zondag 17 juli: ‘WEGGAAN KUN JE BESCHRIJVEN ALS EEN SOORT VAN BLIJVEN’
Commentaar: Geeske Hovingh

Een zomerdienst over de dood. Kan dat wel? Maar loodzwaar hoeft het niet te zijn en Uitgeverij Plint heeft de mooiste gedichten over dit onderwerp verzameld in de bundel: ‘Dood gewoon gaan hemelen.’ We lezen er een paar en maken ruimte voor verdriet, reflectie en troost.

Zondag 24 juli: MEEVLIEGEN MET JONA
Commentaar: Gerhard Scholte

Zijn naam betekent ‘duif’.
Hij had een vredesduif kunnen zijn,
maar zijn vrome eigendunk maakt hem tot een brutale stadsduif.
Zijn verbeten boodschap in het grote Ninive,
klinkt als een moderne dreigtweet:
‘Nog veertig dagen, en jullie gaan eraan!’
Hoe kan het toch dat overtuigd zijn van eigen gelijk
zoveel wraakzucht teweegbrengt?!
Jona dus, ter leering ende vermaeck!

Zondag 31 juli: RUMI
Commentaar: Henk Hillenaar

In deze zomerdienst lezen we een aantal teksten van de dertiende-eeuwse Perzische dichter Rumi : één van de meest geliefde dichter van de gehele Islam en, vertaald in vele talen, momenteel één van de meest gelezen dichters ter wereld. Hij bezingt in alle toonaarden de liefde, waarin hij de aanwezigheid van het goddelijke herkent. Bij Rumi gaan menselijke liefde en goddelijke liefde naadloos in elkaar over : ‘Kijk met liefde’ zei hij, ‘en alles wordt licht.’

Zondag 7 augustus: WAT ER NIET IS VERZIN JE ZELF – OVER VERBEELDING
Commentaar: Désanne van Brederode

Overvolle luchthavens, een binnenstad vol toeristen. Tegenvallers, stress, ziekte, slecht weer, aanhoudende ruzies waarvan je op de foto’s gelukkig niets kunt zien…Reizigers en thuisblijvers die elkaar vooraf voor gek verklaren en achteraf kunnen benijden. Natuurlijk hoeft het niet zo te gaan en kan je vakantie alle verwachtingen ervan zelfs ruimschoots overtreffen. Maar reizen in de verbeelding kan hoe dan ook, altijd, ongeacht waar je je bevindt. Het talent ervoor kreeg iedereen als kind al mee. Op deze zondag een ode aan de al bijna vergeten kunst van het dagdromen.

Zondag 14 augustus: HET FEEST VAN MRS. DALLOWAY
Commentaar: Judith van der Wel

Na meerdere lockdowns voelen veel mensen niet alleen opluchting om elkaar weer te zien, maar ook ongemak. Vooral jongeren hebben er moeite mee om opnieuw hun weg te vinden in de maatschappij. In Mrs. Dalloway (1925) beschrijft Virginia Woolf hoe een vrouw, net na het einde van de Eerste Wereldoorlog en de Spaanse griepepidemie, weer voor het eerst een feest organiseert. Dit zet haar aan het denken over al die mensen die met hun meningen en hun manier van doen haar leven mee hebben gevormd. Een verhaal over verbondenheid en vervreemding.

Zondag 21 augustus: ALSOF IEMAND ME BIJ NAAM GEROEPEN HEEFT
Commentaar: Gerard Swüste

Er zijn momenten waarop je jezelf, je bestemming, wat je wil met je leven, ineens duidelijk voor ogen ziet. We lezen een gedicht van H.C. ten Berge bij wie zo’n moment letterlijk komt aangewaaid en een fragment van Ton van der Stap over mystiek.

Zondag 28 augustus: TROOST
Commentaar: Bettine Siertsema

Eind vorig jaar, in de donkere decemberdagen – we zaten nog midden in de Coronacrisis – verscheen de Nederlandse vertaling van het boek Troost. Als licht in donkere tijden van de Canadese politicus en schrijver Michael Ignatieff. In 17 hoofdstukken laat Ignatieff in chronologische volgorde zien hoe en waar denkers en schrijvers in de westerse wereld troost gezocht hebben, van de oudheid tot onze eigen tijd, van de psalmen tot Václav Havel. Marieke Lucas Rijneveld begint haar recente bundel Komijnsplitsers met het gedicht ‘Troostzoekers’. Hebben wij, moderne troostzoekers, wat aan de antwoorden die die denkers uit verleden en heden gevonden hebben, omdat verdriet en troost nu eenmaal van alle tijden zijn? Of leggen wij onze eigen accenten?

Nieuwe Serie: Leren ontvankelijk leven

In de geest van Pinksteren

Met Pinksteren vieren we dat ons de Geest geschonken is, dat mensen elkaar plots verstaan in verschillende talen. Een schrikbarende of verrassende ervaring. Vertrouwen op de geest is een houding van openheid, van ontvankelijk leven.

‘De Reis IV’ (2018)
Caren van Herwaarden, ruimtelijke collage op papier (website)

In deze serie gaan we in de leer bij mensen die hierin voorbeelden kunnen zijn, bij hun ervaring als ‘grensganger’. Liturgie wordt daarmee een oefenplaats, waarin we die beweging van ontvankelijker worden verkennen en onze eigen ervaringen daarmee verzamelen. We zoeken naar de ervaring van verbondenheid en verschil, de ervaring van de ontmoeting, waarin zich iets groters opent, waar de dialoog vanuit oprechte interesse gevoerd kan worden.

5 juni: Pinksteren
Lezing: Handelingen 2 & ‘Een parel in Gods ogen’ Henri Nouwen
Overweging door Eva Martens

De voorloper van het Pinksterfeest, het Joodse Sjavoe’ot, het Wekenfeest, is oorspronkelijk een oogstfeest, een feest van dankbaarheid voor wat ons geschonken is. Dankbaarheid is misschien wel de snelste weg naar ontvankelijkheid en naar ware ontmoeting. Hoe kunnen we deze houding oefenen in een wereld waarin prangende crises een beroep op ons doen, waarin verwarring en vervreemding onze dagelijkse realiteit voortdurend binnentreden? Deze zondag is de liturgie een oefenruimte voor het overschrijden van grenzen, tussen ons, in onszelf en tussen onszelf en het heilige.
In deze viering worden twee kinderen gedoopt.

12 juni : Verdwalen
Lezing: Johannes 21:1-13
Overweging door Leontien Dekker

Veel wetenschappelijke ontdekkingen zijn het gevolg van serendipiteit: toevallige ontdekkingen. Is dat toeval of speelt er nog iets anders mee? Is ontvankelijk leven iets actiefs of eerder het resultaat van iets ‘nalaten’? Zijn we in deze moderne tijd meer dan ooit verwijderd van het ontvankelijke en zullen we dus nieuwe rituelen moeten bedenken om ontvankelijk te kunnen leven ?

19 juni: De cultuurshock kwam op de terugweg
Lezingen uit de psalmen en de Hindoe mystiek
Overweging door Juut Meijer

Globalisering lijkt de mogelijkheid elkaar te verstaan over onze taalgrenzen heen steeds dichterbij te brengen. En verrassender dan dat: ondanks enorme culturele verschillen ontdekken we soms ook herkenningspunten. De worstelingen met het eigen gelijk, de vaste beelden waarmee we leven en zekerheid zoeken – ze blijken even oud als het besef van de illusie daarvan. Vandaag een voorbeeld van ontvankelijk leven uit de Indiase cultuur. De 9e-eeuwse mystiek van Manikka Vacagar.

26 juni: Door de wereld ga ik en vraag…
Lezing: Genesis 11:31 – 12: 6 en een fragment uit ‘Uit liefde voor de Islam’
Overweging door Marcel Elsenaar

Wegtrekken uit het vertrouwde, en daarin open, aanwezig, aanspreekbaar zijn. Kunnen we dat? Onze levensloop wordt vaak mee bepaald door toevallige ontmoetingen en de keuzes om in te gaan op een stem die roept. Onze gids op deze weg is Paolo dall’Oglio sj, die koos voor een leven in het Syrische klooster Deir Mar Moussa en daar een oecumenische en interreligieuze gemeenschap stichtte. Hij reikt ons een paar inzichten aan voor een leven vanuit de dialoog. Laten we die eens uitproberen.

Nieuwe serie: Vrijheid

Vrijheid is een van de meest belangrijke en betwiste woorden van de laatste jaren en heeft de afgelopen maand een pijnlijk actuele lading gekregen.
De joods-Russische filosoof Isaiah Berlin muntte de klassiek geworden begrippen ‘positieve’ en ‘negatieve‘ vrijheid. Met positieve vrijheid – vrij zijn om – bedoelt Berlin dat mensen meester over zichzelf zijn, welbewust besluiten kunnen nemen en autonoom zijn in die zin dat zij zich zelf begrenzingen kunnen opleggen. Daartegenover staat de negatieve vrijheid – vrij zijn van -de afwezigheid van dwang door andere mensen, ook wel het ‘schadeprincipe’ genoemd. Alles mag, zo lang een ander er geen schade van ondervindt.

‘Desenkadená / Unchained’ – Tulamonument,
Nel Simon (1938-2022), Curaçao, Willemstad, Parke Lucha pa Libertat (Foto © Adriaan Backer)

Het Bijbelse vrijheidsbegrip is radicaler, activistischer: het gaat over de verantwoordelijkheid die mensen hebben om – in navolging van hun God- elkaar te bevrijden uit alle denkbare vormen van onderdrukking. In deze serie onderzoeken we aan de hand van verschillende filosofen én verhalen van Bijbelse schrijvers enkele aspecten van het vrijheidsbegrip.

24 april: Over liturgie- oefenen in vrijheid
Lezing: Johannes 21: 1-14
Overweging door Erik Borgman

Vrij ben je niet vanzelf. Volgens de interpretatie van de eerste vijf Bijbelboeken door rabbi Jonathan Sacks doet het volk Israël er na de Uittocht uit Egypte veertig jaar over om in de woestijn de vrijheid te leren. We moeten leren dat, zoals Willem Jan Otten het in zijn boek Zondagmorgen verwoordt, wij na Pasen Christus ‘overal zullen weten, in het uur van onze dood, in de hele schepping, tot het einde van de tijd, overal is de Mensenzoon, behalve in zijn graf’. Dat God alles omgeeft en doortrekt, daarmee oefenen wij in de liturgie.

1 mei: Over innerlijke vrijheid
Lezing: Exodus 3: 7-14
Overweging door Colet van der Ven

Betekent innerlijke vrijheid je overgeven aan het leven, aan datgene wat je overkomt? Of betekent het juist dat je je los maakt van de omstandigheden en de volledige verantwoordelijkheid op je neemt voor je eigen doen en laten? Of is innerlijke vrijheid dat je ontstijgt aan dat eigenmachtige denken? Verkenning van een begrip aan de hand van drie filosofen en de bijbel.

8 mei: Over vrijheid in onvrijheid
Lezing: Psalm 37: 1-11, 37-40
Overweging door Bettine Siertsema

Als je in onvrijheid moet leven, in gevangenschap of onder de voortdurende dreiging van bombardementen en geweld is vrijheid een droom, een hoop, misschien een wenkend perspectief dat je inspireert en op de been houdt. Want wat zou het méér kunnen zijn, wanneer alle keuzemogelijkheden je uit handen zijn geslagen? En toch, ook als je niet eens meer de keuze hebt wat je zult aantrekken, wat je zult eten, hoe je je tijd zal besteden, ook dan blijft er nog iets van vrijheid over, zo blijkt uit memoires van concentratiekampgevangenen.

15 mei: Over vrijheid en lichamelijkheid
Lezing Marcus 1: 40-45
Overweging door Marcel Elsenaar

Succes en populariteit vragen er om dat je fit en aantrekkelijk bent. Als je ziek bent, afhankelijker wordt, dan heb je opeens geen plek meer in dat maatschappelijk verhaal. Kun je dan geen vrijheid genieten als je lichamelijk beperkt bent?  Dat is lastig in onze cultuur, die door filosoof Byung-chul Han wordt aangemerkt als een palliatieve samenleving. Pijn heeft daarin geen betekenis, is alleen een hindernis. We verkennen zijn gedachtewereld. Daarnaast gaan we ook te rade bij Bieke Vandekerckhove. Zij kreeg op haar negentiende ALS en moest al haar toekomstvisioenen opgeven. En toch vond zij een nieuwe vrijheid. Gaan daarover ook Bijbelse verhalen over genezing?

22 mei: Over de vrijheid van het spel (kinderdienst)
Lezing Richteren 6 – 8 (fragm.)
Overweging door Eva Martens

Om te kunnen spelen in vrijheid heeft een kind grond nodig en grenzen. Dan ontstaat er een eigen ruimte die met het kind groeit en groter wordt. Is dat bij volwassenen niet net zo? Goed beschouwd is een viering ook een spel, volgens historicus Johan Huizinga het heiligste spel dat er is. Vandaag ervaren we daar iets van, met kinderen én met grote mensen.
Deze dienst wordt voorbereid door de kinderen en de Kinderwerkgroep.

29 mei, Hemelvaart: Over vrijheid, crisis en verantwoordelijkheid
Lezing Handelingen 1: 1-14 en Galaten 5 (fragm.)
Overweging door Germain Creyghton

Onze vrijheid is in crisis. Het optimisme van de afgelopen decennia over een vrijheid die zich vanzelf verbreidt, in een alom communicerende wereld waarin ‘de meeste mensen deugen’, wordt gelogenstraft door een wereldwijde pandemie, een onontwijkbare klimaatcrisis, een brute oorlog aan de rand van Europa en zelfs door ondermijning van rechtsstaat en democratie in het ‘vrije westen’ zelf. Wat gebeurt er? En wat te doen?
We vieren deze zondag Hemelvaart: dat Jezus na zijn leven, sterven en opstanding weer opgenomen wordt in het mysterie dat we God noemen. Kan dit voor ons, als leerlingen die in verwarring achterblijven, een inspirerende oproep zijn tot het waarmaken van een nieuwe vrijheid – in verantwoordelijkheid?