‘Het zijn slechte tijden! Het zijn moeilijke tijden! Dat zeggen de mensen tenminste. Laten we liever goed leven, dan worden de tijden vanzelf goed. Wij zijn de tijden. Zoals wij zijn, zo zijn de tijden’ (Augustinus van Hippo (354-430), preek 80).

Aan het begin van dit nieuwe seizoen in de Dominicus kijken we naar onszelf in deze tijd. Net als 16 eeuwen geleden, in de tijd van Augustinus, lijken we te leven in een overvloed aan slechte dingen en slechte mensen. En net als toen is er ook nu veel goeds te vinden, als je goed kijkt, en ligt er een begin van hoop op plekken waar mensen praktisch oefenen om goed te leven. Met elkaar – inclusief alle verschillen die het soms moeilijk maken om elkaar goed te verstaan.

Volgens postmoderne filosofen hebben de Grote Verhalen afgedaan: verhalen die gemeenschappen droegen en ons ‘wij’ vormgaven. Maar het verlangen naar gemeenschap is misschien wel sterker dan ooit. In een kerk als de Dominicus blijven we samen aansluiting zoeken bij Bijbelse verhalen, die zo dikwijls klein beginnen.

Wie zijn we? Wie willen we zijn? Wat draagt ons en waartoe worden we geroepen? Bij zulke vragen staan we stil in deze serie van vier vieringen. Daarin valt de openingsviering van het nieuwe seizoen met een doop, een viering met de zegening van twaalfjarigen en de vredeszondag, waarbij we samenwerken met mensen die dat weekend wandelen tussen kerk, synagoge, moskee en het Wereldmuseum.