Goed samenleven vraagt om afspraken. Over ruimte en tijd, over wat we doen en wat we laten, over hoe we met elkaar en met de wereld omgaan. Zonder zulke grenzen ontstaat al snel onrust en ongenoegen. Maar grenzen kunnen ook iets anders doen: ruimte scheppen voor wat werkelijk van waarde is.

In de christelijke traditie kennen we rijke bronnen van leefregels, zoals de Regel van Augustinus en Benedictus, en meer recent die van Taizé. Geen wetten of strakke voorschriften, maar richtingwijzers: bedoeld om samen te oefenen in goed leven. Gemeenschappen als oefenplaatsen, waar waarden als eenvoud, aandacht, solidariteit en toewijding concreet worden.

In deze veertigdagentijd onderzoeken we wat de traditie ons vandaag de dag kan leren. Wat betekent zelfbegrenzing in een samenleving die draait om gemak, status en directe bevrediging? Kunnen eenvoudige inperkingen ons juist meer ruimte geven – voor liefde, verbondenheid en zin? En welke valkuilen zijn er in het omgaan met regels die we onszelf opleggen?

In de vieringen nodigen we je uit om mee te zoeken. Om te experimenteren, te luisteren, en ons te laten uitdagen. Op weg naar Pasen oefenen we ons in de vraag: hoe kunnen regels, grenzen ons helpen vrijer en voller te leven?