Peter Boer

Wat doe je hier in Godsnaam?

Mijn komst is gedreven door zingeving. Zondagochtend is een goed moment.

Het samenzijn met diegenen die ook de gang maken naar deze kerk is simpelweg een geruststellend gegeven. Het is ook prettig om te zwijgen en niet te hoeven praten. Wel zingen, bescheiden want ik zoek de juiste noten; de woorden wil ik nog wel eens verhaspelen bij gebrek aan zangtechniek. Door de thema’s aan te horen en er geen directe richting aan te hoeven geven lukt het luisteren goed. De eucharistie is als een regenboog; essentieel als ritueel van verbond en gedenken. Ik hou ook van het orgel als het de sluizen opent. Als een geluidstsunami, en voel ik letterlijk de klankbetekenis.

Ik kom sinds 1998 in de Dominicuskerk waar mijn overleden ex-partner, Ellen, me mee naartoe lokte. Eenmaal binnen wist ik dat ik zou terugkeren. We zijn hier getrouwd in 2002, door Ton Honig onze goede vriend. En ik heb op deze plek zowel van hem als van Ellen afscheid genomen.

Er is zoveel gebeurd dat de Dominicus is verweven met mijn bestaan. Het voelt als thuis. Onze twee zonen van 17 en 20 komen ook graag mee (af en toe haha).

Wat is jouw favoriete karaktereigenschap?

Het kan nog zo beroerd gaan of ik zoek snel naar een positief haakje om me aan vast te klampen. Bij de pakken neer zitten wil ik niet.

Wat waardeer je het meest aan je vrienden?

Hun trouw. Dat ze er altijd zijn als het nodig is en ook als er wat te vieren valt!

Wat is de grootste fout die je gemaakt hebt?

Dat ik in een bepaalde situatie niet mijn intuïtie volgde maar mijn positie wilde bevechten. Dat werkte totaal niet en bracht me op de rand van een hartaanval. Totdat mijn partner zei: doe dit niet! Je hebt recht op afstand. Direct viel alle druk weg.

Waarom zien we je op deze plek?

Er is veel gepasseerd in mijn leven. Geluk, gezondheidszorgen, geldzorgen, huisvestingszorgen, scheidingszorgen, werkzorgen, zorgen om de wereld, persoonlijk verlies, rouw. Door hier te zijn ervaar ik opwaartse energie. Of ik breng dat zelf mee voor iemand die dat nodig heeft en waarvan ik niet weet wat er speelt. De gemeenschappelijkheid als beschermende mantel of dragende vleugels. Die mij droeg is een erg fraai slotlied!

Wat is jouw idee van geluk?

Je vrij voelen. Dat er kansen liggen en er iets van maken (met mijn zonen en partner) en ook anderen zien genieten, lachen en flauwekul verkopen ook, dat maakt me enorm gelukkig.

Aan welke mensen uit de geschiedenis heb je het meest een hekel?

Mario Kempes, de spits van Argentinië en de scheidsrechter Sergio Gonella die in de finale van 1978 ons van de wereldtitel afhield. Ik laat de despoten buiten beschouwing.

Wie zijn je helden/heldinnen uit de bijbel? 

Geen held maar een tragisch figuur. Judas. Ik heb enorm met hem te doen.

Hij was kennelijk voorbestemd om Jezus te verraden en schrok daar zelf van. ‘Ik toch niet rabbi?’. Dat hij Jezus een kus gaf als teken van identificatie en gevangenneming is werkelijk onverdraaglijk. Het berouw nadat hij hoorde van de veroordeling en dan in eenzaamheid zijn eigen leven nemen. Hij komt dus onevenwichtig over en kwetsbaar. Zou Jezus bij zijn gang naar Golgotha nog hebben gedacht aan Judas denk ik wel eens.

Wie zijn je favoriete helden in het echte leven?

Ik noem Frieda Menco (1925-2019). Ik leerde Frieda kennen toen ik haar mocht fotograferen vanwege haar verleden als Auschwitz overlevende. We werden vrienden nadien. Ik kookte voor haar om de zoveel tijd en dan had zij wijn en veel lol. De moed, de intelligentie om niet haatdragende taal te prediken maar het beest bij de naam te noemen en een leven op te bouwen met kleur en kunst. Ze had vele sessies met jongeren uit de hele wereld die bij haar over de vloer kwamen. Ze zat in de laatste trein naar Auschwitz vanuit Westerbork, met de familie Frank.

Hoe wil je sterven?

Daar ga ik niet over. Ik heb niks te willen.

Wat is je huidige gemoedstoestand?

Optimistisch. Ik tel mijn zegeningen met twee geweldige zonen; Tonko en Dictus. Ze hebben het heel zwaar voor de kiezen gehad met het verlies van hun moeder. Het ziekteproces was een les in oneerlijkheid en mede door bij elkaar te blijven, ook in gescheiden toestand, konden we waardig afscheid nemen. Een springplank naar nu. Het helpt ook dat ik een hele lieve partner heb die er altijd voor me was en ruimte gaf aan dit proces. Dat is niet makkelijk geweest maar nu geeft dat extra fundamentele waarde.

Voor welke fout heb je de meeste tolerantie?

Roekeloos gedrag, mits het niemand in gevaar brengt. Keihard schelden. Dat mag. Al dat correcte gedrag is soms tenenkrommend.

Wat is je motto?

Gaat het niet zoals het moet, moet het maar zoals het gaat

Wat doe je graag als je niet in de kerk zit?

In de natuur zijn! Tijd verprutsen, lekker koken of uit eten met vriendin, vrienden, kinderen. De goede dingen des levens hebben vaak wat speels in zich en dat koester ik.