Evert van Merode, 45

Wat doe je hier in Godsnaam?

De grote vraag is natuurlijk wat ik op deze wereld doe… ‘God weet het’, misschien… Maar ik heb ‘t hier wel aardig naar mijn zin. Naar alle tevredenheid reis ik minstens twee keer per week naar Amsterdam. In de Dominicus ben ik me inmiddels echt thuis gaan voelen en weet ik me verbonden met de mensen die ik er ontmoet en met wie ik samen liturgie mag (mee) vormgeven.

Wat is jouw favoriete karaktereigenschap?

Ik denk mijn enthousiasme en geestdrift. Dat gaat echter wel vaak gepaard met een zeker ongeduld…

Wat waardeer je het meest aan je vrienden?

Hun loyaliteit en betrokkenheid. De aandacht voor elkaars welzijn en de interesse in elkaars manier van leven vind ik erg waardevol. Het begrijpen en accepteren van elkaars tekortkomingen en ruimte geven aan elkaars eigenaardigheden.

Wat is de grootste fout die je gemaakt hebt?

Ik maak zoveel fouten, moeilijk om daar een ‘favoriete’ fout uit te kiezen. Maar als er een soort fout is die ik mezelf achteraf kwalijk kan nemen dan heeft die vaak te maken met het beschamen van vertrouwen of teleurstellen van de ander.

Waarom zien we je op deze plek?

Omdat ik al decennia als musicus betrokken ben bij de liturgische muziek ‘in de Dominicus-traditie’ voel ik mij nu al zo’n zeven jaar erg thuis in deze kerk. Behalve het plezier in het musiceren biedt de zondagse liturgie in de Dominicus mij ook de hoognodige rust en inspiratie. Het belang van muziek in de vieringen wordt door velen bijzonder gewaardeerd, dat is buitengewoon motiverend. Ik ben erg blij dat ik nu samen met het Muziekteam gestalte mag geven aan de muziek in de liturgie in de Dominicus.

Wat is jouw idee van geluk?

Een uitgebalanceerd leven waarin ruimte is voor het ‘eigen’ en ‘samen’. Mijn eigen gezin speelt daarbij natuurlijk een belangrijke rol. Bij voorkeur is de context er één waarin muziek en kunst een belangrijke plaats innemen. Met een goede afwisseling van ‘eenzaam componeren’ en samen musiceren, in de vrije tijd afwisselend wandelend in de natuur en dwalend door een (grote) stad.

Aan welke mensen uit de geschiedenis heb je het meest een hekel?

De geschiedenis herhaalt zich voortdurend, ik heb dus geen idee of ik mensen uit het verleden anders moet beoordelen dan de mensen die ik bij leven meemaak. Waar het naar mijn idee vaak misgaat is dat mensen ten koste van anderen op de voorgrond treden en daarbij uit het oog verliezen dat ruimte gedeeld moet worden. Ik vraag me steeds vaker af waarom mensen zoveel moeite doen om zoveel mogelijk geld en macht voor zichzelf verkrijgen. Je kunt toch ook gewoon leuke dingen doen met je leven?

Wie zijn je helden/heldinnen uit de bijbel? 

Als kind was Samson mijn grote held uit de Bijbelverhalen die ik kende. De sensatie van dat verhaal sprak toen natuurlijk enorm tot mijn verbeelding. Hoewel ik het personage Samson nog steeds sensationeel vind heb ik tegenwoordig wel wat moeite met de sociaal-culturele en religieuze receptie van het verhaal. Ik heb een zekere voorkeur voor (t)wijfelende en eigengereide personages in de bijbel. Misschien omdat juist zij zo concreet menselijk op me overkomen… De eigenwijze Jona uit het Oude Testament bijvoorbeeld. Of de ongelovige Thomas uit het Nieuwe Testament.

Wie zijn je favoriete helden in het echte leven?

Ik ben nooit zo goed geweest in het ‘aanbidden’ van idolen in mijn eigen leven, zelfs niet in de muziek. Natuurlijk heb ik grote bewondering, zelfs ontzag voor grote kunstenaars uit het verleden. Voor Bach overigens niet meer dan voor Stravinsky en voor Monet niet meer dan voor Warhol. Ik heb een zwak voor kunstenaars in de marge van de cultuurgeschiedenis, bijvoorbeeld vergeten componisten.

Hoe wil je sterven?

Liefst ‘pats-boem’, weg, zonder voorafgaande lijdensweg. Maar we hebben er, gelukkig, niets over te zeggen.

Wat is je huidige gemoedstoestand?

Tamelijk op orde, maar een beetje meer rust in het hoofd zou niet gek zijn. Ik heb soms een lichte neiging tot piekeren.

Voor welke fout heb je de meeste tolerantie?

Ik meen dat ik redelijk wat compassie kan opbrengen voor fouten van de ander. ‘Fout’ lijkt me sowieso in veel gevallen een relatief begrip. Het kan nogal eens de moeite waard zijn om andere perspectieven in ogenschouw te nemen en niet al te snel het oordeel ‘fout’ te vellen.

Wat is je motto?

Ik heb lange tijd een citaat uit ‘De spektakelmaatschappij’ van de Franse filosoof Guy Debord als levensmotto gebruikt: ‘Dans le monde réellement renversé, le vrai est un moment du faux’. Ik begrijp deze zin eigenlijk nog steeds niet echt goed maar ik vermoed dat het iets te maken heeft met de vervreemding die men kan ervaren in het (hedendaagse) leven in de queeste naar ‘waarheid’. Het surrealistische effect van de vervreemding vind ik mateloos fascinerend aan ‘het leven’. Het citaat blijkt overigens een parafrase te zijn op een waarheids-motto van de filosoof Hegel.

Wat doe je graag als je niet in de kerk zit?

Uiteraard zit ik maar een beperkt aantal uur per week in de kerk. Maar op die momenten voel ik me helemaal op mijn gemak. Thuis in Tilburg ben ik graag in mijn studio aan het ‘knutselen met muziek’. Ik ben geen sportmens, dus verwacht me niet in de sportschool. Op een vrije avond ga ik af en toe eens naar een concert of de bioscoop. Meestal ben ik overdag bezig in en om het huis. En, met onze zoon Kai van acht is het thuis zelden saai.