Alberta Bolding (75)

Wat doe je hier in Godsnaam?

De Dominicus is mijn zondagse thuis, ik kan me geen leven zonder voorstellen.
Hier kan ik me opladen voor de komende week. Ik geniet van het samen zingen, samen stil zijn, de rituelen, het mooie pianospel en ik ben altijd benieuwd wat de diverse voorgangers ons aanreiken en ter overdenking meegeven.
En dan kan het heel soms gebeuren dat er een glimp van het mysterie voelbaar is, een heilig moment, daar kan ik verder geen woorden aan geven.
De Dominicus kwam in 1989 in mijn leven toen mijn tante een cassettebandje met liederen van Huub Oosterhuis meenam voor mijn erg zieke moeder. De laatste weken van haar leven hebben we vaak het lied van de steppe geluisterd en gezongen, heel troostend.
Nu kom ik al 25 jaar bijna elke zondag naar deze kerk, samen met mijn vrouw Tessa, die aanvankelijk niets met kerk/geloof had. We voelen ons hier beiden heel welkom.

Wat is jouw favoriete karaktereigenschap?

Vriendelijkheid, het is zo’n kleine moeite om iemand een knikje of glimlach te geven. Het is ‘de kortste afstand tot contact tussen twee mensen’, staat er ergens op de looproute tussen station Amsterdam Centraal en de Spuistraat.

Wat waardeer je het meest aan je vrienden?

Dat je echt jezelf bij elkaar kunt zijn, en dat je ook elkaars mindere kanten mag zien. Elkaar kunnen spiegelen en leren van elkaar.
Mijn ‘zondagse vrienden’ zijn me ook heel dierbaar geworden.

Wat is de grootste fout die je gemaakt hebt?

Ik heb gedurende een periode in mijn leven niet goed voor mijzelf en mijn omgeving gezorgd.

Waarom zien we je op deze plek?

De koffietafel is de ontmoetingsplek bij uitstek! Het betekent voor mij ‘deel twee’ van de viering.

Wat is jouw idee van geluk?

Geluk is voor mij: na het opstaan thee met een beschuitje, het liefst met aardbeien (nog even wachten, dan zijn ze er weer volop).
Geluk is ook het ontdekken van de eerste klaproos, teer en vurig in de wind.
En een arm om mijn schouder van een kleinkind: “Hé oma, gaat-ie?”.

Aan welke mensen uit de geschiedenis heb je het meest een hekel?

Mensen die zich ten koste van anderen verhieven.

Wie zijn je helden/heldinnen uit de bijbel?

Ik hou van het verhaal over Ruth en Naomi, de trouw van Ruth aan haar schoonmoeder en het vertrouwen dat het goed komt.

Wie zijn je favoriete helden in het echte leven?

Geen helden, maar diep respect voor de mensen die ondanks ernstige ziekte, hoge ouderdom of na het verliezen van een partner toch de moed vinden om verder te gaan met hun leven.
We zingen in de Dominicus: ‘raak onze veerkracht aan…’ uit het lied Eerste stem.

Hoe wil je sterven?

Als het zover is zou ik graag bij bewustzijn de ziekenzalving ontvangen, met mijn dierbaren om mij heen.

Wat is je huidige gemoedstoestand?

Energiek en dankbaar!
Nog nagenietend van het Dominicus Vrouwenweekend in Bergen aan Zee, waar ik met Tessa en héél veel vrouwen heb gezongen, gedanst, gedeeld en het Leven gevierd heb. Het was zó fijn!

Voor welke fout heb je de meeste tolerantie?

Voor taalfouten…!

Wat is je motto?

Geen zorgen voor de dag van morgen. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen zorgen. Mijn tante zei vroeger altijd als ik ergens mee zat: ‘slaap er nog een nachtje over’…
En als het probleem te groot wordt om te kunnen slapen, leg ik het open in een gebed en vraag ik om steun, helderheid en de wijsheid om het goede te doen.

Wat doe je graag als je niet in de kerk zit?

Heel veel wandelen, zo blij met mijn nieuwe heup. Tessa heeft haar liefde voor de film op mij overgebracht, we lopen graag samen naar de Filmschuur in Haarlem voor een mooie film, minstens één keer per week.
En met veel plezier heb ik jarenlang op de kleinkinderen gepast, maar de jongste is bijna 12 en heeft geen oppas meer nodig.
Ook maken we graag stedentrips met twee broers en schoonzussen, waar dan steevast ’s avonds de spelletjes op tafel komen.
Nu verheugen we ons al op de reis naar Griekenland in oktober met als thema het leven van apostel Paulus, met, ja natuurlijk: Dominicusgangers!