De mens als lappendeken

‘Gij zult zeker van de ene toestand in de andere overgaan’, stelt de Koran. De mens is dus nooit af. De mens is nooit volmaakt. Zowel in fysiek opzicht, maar vooral in geestelijk opzicht doorlopen wij voortdurend stadia van groei, van aftakeling, van transformatie kortom. Maar transformatie is geen wedergeboorte. Geen nieuw leven, of nieuw menszijn, slechts verandering. We onderschatten de geboortekracht in onze relaties met anderen. Hoe vaak hebben anderen op ons pad niet ons wakker geschud, ons groter gemaakt, ons uit elkaar gescheurd. En toch: elke keer ademen we door. Een nieuwe ervaring rijker, een nieuw inzicht verworven. Nieuwe symbolische geboorten, telkens weer. Is God daarin te vinden?