Aan het einde van een bewogen jaar, als het buiten maximaal donker is, komen we bij elkaar, thuis, in de kroeg, in de kerk. Om licht en om warmte komen we, jazeker. En ook, als het goed is, om ons te laten raken door dat tegendraadse verhaal over dat kind in Bethlehem. Een verhaal dat, als het goed is, steeds weer onze diepgewortelde ideeën over macht en glorie beproeft.

Want stel nou dat God iets met ons te maken heeft? Stel dat God zich toont in de gedaante van een pasgeborene? Een kind van een ongehuwde moeder, van eenvoudige mensen, van onderdrukten, van vluchtelingen? Stel dat God ons zó tegemoetkomt, niet groots en machtig, maar weerloos en hulpeloos? Armen en herders snappen het. Magiërs uit verre landen snappen het. En wij?

Als het goed is ontwapent geloof je, zoals wanneer je een baby vasthoudt. Je kunt niet anders dan zachtheid voelen, een glimlach, het verlangen te behoeden. Dat is wat God met je doet, als je durft.