foto-links

raamdom-gr

Welkom!

Een dag na de feestelijke jubileumconferentie waarin we de 50ste verjaardag van de Dominicus vierden, kwamen we op zondagochtend bij elkaar om kerk te zijn. Germain Creyghton, voorganger in de Dominicus, blikte kort terug op de dag van gister en een ieder werd van harte welkom geheten. Je bent hartelijk welkom in de Domincus, iedere zondag om 11 uur.

Van harte welkom, u allen, hierheen gekomen om samen te vieren, te zingen en te bidden. Ook vandaag brengen wij hier bijeen ‘al wat wij verlangen, hopen’. Gisteren gebeurde dat hier in de geheel andere vorm van een feestelijke jubileumconferentie met als thema ‘taal die beweegt’. We hebben kunnen genieten van inspirerende lezingen, van nieuwe liederen, van samen gedichten maken, van met liefde bereide gezonde broodjes, goede wijn en niet te vergeten van heel veel hartelijkheid en Domini-kusjes.

Wie erbij was heeft heel diverse aanbevelingen kunnen horen over het gebruik van de taal in de liturgie. Vandaag zullen we minstens twee van die aanbevelingen al in praktijk brengen. De eerste: dat het goed kan zijn om de taal niet alleen in haar vertrouwde schoonheid op te zoeken, maar ook het weerbarstige en het vreemde daarin toe te laten. Alleen dan blijft in de taal binnendringen wat daarin op het spel staat: het rauwe, het ongepolijste van de alledaagse werkelijkheid, iets dat ons lichamelijk en geestelijk raakt en in beweging brengt. Spreken over God is ook het laten spreken van het lichaam.

Vandaag doen we dat in onze serie diensten over mystiek door de oude, maar toch nog vertrouwde taal van Psalm 97 te contrasteren met twee 15e eeuwse tempelgedichten van de hindoe mysticus Annamayya. Die zijn ons vreemd. Maar des te meer hebben ze zeggingskracht, zijn ze onontkoombaar. Annewieke Vroom gaat ons helpen, in haar eigen taal, om voor ons die teksten te verdiepen en te verbinden.

Wat we ook hoorden: dat liturgische taal een mystieke ruimte opent, waarin we kunnen ervaren dat we gezien zijn, kunnen horen dat we gehoord worden. Hopelijk zullen we dat ook herkennen vandaag, in die andere, ‘tweede’ taal die we hier wekelijks horen, zingen en bidden, vanuit de stilte. Moge het waar zijn, wat Ger Groot zei, dat we door de woorden worden gedragen, nog voor we goed en wel weten wat ze precies betekenen, en dat dat gebeurt als we het gewoon doen – horen, bidden, zingen, delen – zonder al teveel nadenken: dat een onverschillig universum door al die woorden wordt omgevormd tot een kosmos waarin je wonen kunt.

Over de conferentie leest u snel meer op onze website.