foto-links

raamdom-gr

De Nieuwsbrief is weer verschenen!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief


 


Nieuwsbrief uit de Dominicuskerk

View this email in your browser

Een gezegend 2017!

Laten wij uit onszelf
een nieuw verhaal van uittocht schrijven.
En worden:
stem die aanvecht.
Woord dat optilt.
Adem van verzoening.
Schouder naast een ander.
Brood dat leven geeft.

   – als voorbede uitgesproken door André Wesche in de Dominicus

op 1 januari 2017 (uit Kiem dragen van Kris Gelaude)

Via deze Nieuwsbrief informeren we je graag over nieuwe en vertrouwde activiteiten in de Dominicus. Hieronder kunt u doorklikken naar verschillende activiteiten. Weet je van harte uitgenodigd op zondag, door de week en online.

 Webredactie DominicusAmsterdam.nl

Dienst in de serie Namen voor Jezus met Niek Schuman
Zondag 8 januari
Kerstavond – een korte terugblik
Bekijk de foto’s
Meditatie op woensdagavond
Meer informatie

Open Huis 2016: eten met 750 waanzinnig leuke mensen
Video
Samen eten op vrijdagavond
Eet je mee?
Muziek in de Dominicus
Liep ik te dromen

Serie diensten rondom het   Matteüs-evangelie
Lees meer
Luister mee met de Dominicus
Terugluisteren
Joods Leerhuis: Deuteronomium
Meld je aan

Copyright © *|CURRENT_YEAR|* *|LIST:COMPANY|*, All rights reserved.

You can update your preferences or unsubscribe from this list

*|IF:REWARDS|* *|HTML:REWARDS|* *|END:IF|*


Kerstavond Dominicus Amsterdam

Terugblik Kerstnacht: Morgenster

Het licht scheen in de duisternis, en de duisternis kon het niet aan. 

Met 93 kinderen in de Kerstnachtdienst, een tocht van Licht, het verhaal Witte Kerst van Godfried Bomans, een overweging van Claartje Kruijff, zang van het Dominicuskoor was het een bijzondere Kerst. Morgenster. Een korte terugblik met foto’s, filmpjes en de overweging van Claartje Kruijff.

Kerstavond Dominicus Amsterdam

Bekijk de tocht van Licht.

Wij vieren en gedenken met Kerst de geboorte, de komst van God die zich openbaart in een mens: zijn ouders vanwege een volkstelling opgejaagd en onderweg, een mens die geboren wordt in het donker, in de marge van de samenleving, een kind kwetsbaar en puur, die niet welkom is in de herberg… een veelzeggend en dwars verhaal. Een verhaal van alle tijden maar hoogst actueel. Een verhaal dat dicht onder onze huid kruipt.

Laat het Kerstverhaal een uitnodiging zijn om de deuren van onze gesloten herbergen te openen en als ze al open zijn – ze open te houden. Opdat de morgenster op mo-ge gaan in ons hart en in ons levenslied. De gehele overweging van Claartje Kruijff lees je hier. 

Dominicus Amsterdam Kerstavond Dominicus 2016:2

Foto’s: Gertjan van Dijk

Liep ik te dromen…

Een van de juweeltjes die Thom Jansen gemaakt heeft is: ‘En het werd avond en morgen’ op tekst van Huub Oosterhuis. Ooit opgedragen aan zijn geliefde, maar nog altijd graag gezongen.

Aan liederen die bestemd zijn voor de liturgie worden speciale eisen gesteld. Ze moeten namelijk geschikt zijn om uitgevoerd te worden door Podium en Zaal, zoals Bernard Huijbers stelde. Voor de gemeente moet het goed mee te zingen zijn, terwijl tegelijk het koor voldoende uitgedaagd wordt.

Bij dit lied is dat zeker het geval. De koorgedeelten vormen een bijzonder zangspel tussen mannen en vrouwen. De stemmen klinken afzonderlijk, dan weer samen, eenstemmig of meerstemmig, in een wonderschone opbouw en afwisseling. Vooral het tweede koorstuk, dat begint met een eenstemmige zangregel van de mannen: ‘In spleten van rotsen zat ik verscholen te denken: “ik weet niet meer wat.”’ Waarop de vrouwen antwoorden: ‘In tuinen vol vogels liep ik te fluiten, te dromen: “ik weet niet meer wat.”’

Dan begint het spel van elkaar opzwepende stemmen, tot het uitloopt in wat misschien wel de mooiste akkoordklank is die je als koor kunt vormen. Je hebt de neiging om het te laten doorklinken, de toon die je zingt aan te houden, zolang je adem hebt. Met deze klank wil je eigenlijk niet stoppen. Zelfs de sterrenhemel van de Dominicus gaat meedoen en geeft haar eigen klank terug.

En dan, als dit allemaal lukt, en dat is alleen zo als iedereen op dat moment precies weet wat we samen aan het doen zijn en niemand ‘loopt te dromen’, als dat ene moment van gezamenlijke concentratie daar is, dan volgt de eerste ontlading in het zingen van het refrein door het koor à capella, zonder begeleiding dus, als het ware vanzelf. Die ene klank zindert het hele refrein na en behoedt het koor voor zakken, iets dat zo gemakkelijk kan gebeuren bij het zingen zonder begeleiding. Maar op vleugels van die klank blijft het koor nu op toon.

En aan het eind, als de piano begint te spelen, volgt de tweede ontlading. Daarna maakt de gemeente het lied af terwijl het koor nog even na droomt en weer opnieuw ervaren heeft dat dat, wat we in een kostbaar moment samen tot stand gebracht hebben, groter is dan wij.

Carla van der Heijden

De Nieuwsbrief

Schrijf je in voor de nieuwsbrief



Nieuwsbrief uit de Dominicuskerk.

View this email in your browser

Advent, Kerstmis, Open Huis,..

Via deze Nieuwsbrief informeren we je graag over nieuwe en vertrouwde activiteiten in de Dominicus. Deze Nieuwsbrief is groter dan u gewend bent. In deze tijd van het jaar zijn er veel activiteiten die we u niet willen onthouden. U kunt het allemaal lezen.

Natuurlijk is op Eerste Kerstdag iedereen welkom bij het traditionele Open huis, dit jaar al weer voor de 47e keer. Er zijn veel vrijwilligers nodig en natuurlijk ook veel geld om dit grootse kerstfeest te kunnen organiseren. Mocht u de extra collecte van afgelopen zondag gemist hebben, dan kunt u uw bijdrage ook overmaken op bankrekening NL37 INGB 0004 8850 50 t.n.v. Open Huis Dominicusgemeente

Meer dan 400 mensen ontvangen de Nieuwsbrief. Op de website DominicusAmsterdam zal deze ook te lezen zijn. Wie de Nieuwsbrief nog niet krijgt en dat wil, kan zich melden bij Petra Meijerhof: petrameijerhof@gmail.com

Met een hartelijke groet, webredactie Dominicusamsterdam.nl

Serie advent en kersttijd
Meer info
Vieringen op kerstavond
Lees meer
Terugblik serie ‘Spreken over God’
Lees meer
Sieds Prins exposeert
Bekijk..

1ste Kerstdag:

Open Huis

Weet je welkom!

Adventslabyrint:

Het kind in mij

Loop mee
Babette’s Feast:   Film met eten vooraf
Meld je aan
Vrijwilligers voor de Taallessen gezocht
Lees meer

Samen delen in de kersttijd
Doe mee
Henny van Huystee exposeert
26 en 27 nov
Herdenken in de Dominicuskerk
Allerzielen
Kerstwandeling langs de grachten
Loop je mee?

Copyright © *|CURRENT_YEAR|* *|LIST:COMPANY|*, All rights reserved.*|IFNOT:ARCHIVE_PAGE|*
*|LIST:DESCRIPTION|*Our mailing address is:*|HTML:LIST_ADDRESS_HTML|* *|END:IF|*Want to change how you receive these emails?

You can update your preferences or unsubscribe from this list

*|IF:REWARDS|* *|HTML:REWARDS|*
*|END:IF|*


Terugblik ‘Spreken over God’

Wat bedoelen en verlangen wij wanneer we het woord ‘God’ in de mond nemen? Zes verschillende antwoorden van Henk Hillenaar, Colet van der Ven, Juut Meijer, Marcel Elsenaar, Agnes Grond en Annewieke Vroom op de vraag wat wij bedoelen en verlangen wanneer we in gezang en gebed, prediking en gesprek, het woord ‘God’ in de mond nemen. Een uitnodiging om met elkaar van gedachten te wisselen. Een terugblik met een klein fragment uit iedere overweging en een link naar de gehele overweging.

Wanneer ik over God, ‘Ik zal er zijn’, spreek, bedoel ik vooral die Geest van de schepping, die in het begin boven de chaos hing en die de aarde met goedheid bezielde. Die geest is daar sedertdien mee bezig gebleven, de eeuwen door, ook in mij, in ons hier: als verlangen, als aandacht, als liefde: als geest die mensen doet voelen en denken, dromen en spreken, zingen en dansen, die de daad bij het woord voegt, die de chaotische wereld anders, nieuw wil en kan maken.  - Henk Hillenaar in zijn overweging De Geest boven de chaos

Religie gaat over verlangen. Verlangen dat ontstaat als we voelen dat de grenzen van het mogelijke verder reiken dan die van het werkelijke. Over God spreken we vanuit onze verbeelding en verbeelding is een liefdesverklaring aan wat nog kan en moet ontstaan. Maar hóe dat spreken eruit ziet wordt gekleurd door het ritme van onze dagen, onze levensgeschiedenis, ons persoonlijke verlangen naar afwezige aanwezigheid. - Colet van der Ven in haar overweging Bidden met je voeten

Wat betekent toch die naam ‘’Ik zal er zijn’’, vroeg iemand laatst, die daar op de muur staat en die we hier zingen. De godsnaam die in het Hebreeuws onuitsprekelijk is voor ons mensenverstand. ‘’Ik zal er zijn’’, onze maar gedeeltelijk de lading dekkende vertaling van die aparte werkwoordsvorm die de bijbel gebruikt. Die geen tijd kent. Die wel ergens begonnen is, maar niet in het verleden achterbleef, niet ophoudt met er te zijn. Waarachter we niet terug kunnen, maar die zoiets zeggen wil als dat er nog iets aan het worden is. Waar het vandaan komt, God mag het weten, maar morgen ‘’zal Ik er zijn’’ betekent die naam. Altijd ‘’in wording’’. Steeds maar aan het ontwikkelen. Toekomst die zich ontvouwt. Leven dat begonnen is en veranderen kan maar niet overgaat. Een onbegrijpelijke troost. Dat ondanks onze oorlogen, onze breekbare wereld en niet te vergeten de breekbare mensen die we zijn, onze doden, er ook die ónsterfelijke en eeuwige naam is , die door alles heen verder reikt. Onbegrijpelijke troost, die ook de troost van Abel Herzberg geweest moet zijn. Ergens geborgen te zijn in wat verder reikt. Ondanks Auschwitz en wie hém aan dierbaren ontvallen moeten zijn. En het mag ook onze troost zijn. - Juut Meijer in haar overweging Alles wat wij zijn

Als ik over God spreek, wat bedoel ik dan? Met die vraag heb ik geworsteld. Mijn eerste reactie was dat God in mijn dagelijks leven nauwelijks voorkomt. Wanneer God ter sprake komt in de wereld van alledaagse dingen, dan ben ik vaak even in de war. Ik vroeg mij lang af waarom, en nu weet ik het: Spreken over God is voor mij altijd iets intiems. Want hoe onbereikbaar groot en ver God ook kan lijken, hij – of zij, dat weet ik ook nooit – is ook in elke cel en vezel van mijn bestaan. Zo dicht bij. Daarover kan ik jou iets vertellen als er een context is, zoals deze liturgie. Of wanneer mensen samenzijn – waar dan ook – en open staan om verder te vragen, bij diepere lagen – die soms met elkaar in tegenspraak lijken – te komen.  Marcel Elsenaar in zijn overweging ‘Zo onbereikbaar, zo dichtbij’

We kunnen elkaar vertellen over de sporen van God die soms plotseling oplichten in de rommeligheid van het leven. In en tussen mensen, in een blik, in een ontmoeting, of in de natuur, in dingen die goed of mooi zijn, of juist onbegrijpelijk, onverwachts of duister. Soms zie je God gebeuren. Je weet dat je getuige was van iets bijzonders en al snap je het niet echt, je kunt er wel over vertellen. Verhalen kunnen inzicht geven, in jezelf of in anderen. Je kunt erdoor geraakt worden of gemotiveerd, je kunt er hoop uit putten. Zeker in deze soms onbegrijpelijke wereld hebben we verhalen broodnodig, over liefde en hoop, over mensen die overeind blijven in de ellende, verhalen over hoe het anders kan. - Agnes Grond in haar overweging ‘Jij wordt altijd opnieuw geboren’ 

Welke richting gaan wij op, met ons spreken over God? U bent hier wellicht omdat u hebt ervaren, dat hier die persoon met wie het goed gaat sterker wordt. Dat is mijn hoop althans. Dat die verdieping waar het goed vertoeven is in uzelf vergroot kan worden, om met de anderen te kunnen delen. Zonder de ontkenning van de veinzer, de verdover, de godverlaten, en wie dan ook maar. Een eenduidig antwoord op de vraag naar God lijkt wellicht winst, maar wijst in feite op het ontkennen van verdiepingen in onszelf, die helemaal niet ontkend hoeven te worden – ze zijn allemaal deel van de mens, die door God geroepen werd, in dat oude verhaal, waar de vraag daar begon: mens, waar ben je?Annewieke Vroom in haar overweging ‘God complex’

Verbinden en Verdiepen en verder, een avond met Jannet Delver

Jannet Delver schreef in het Jubileumboek Verbinden & Verdiepen een hoofdstuk, getiteld: Raak onze veerkracht aan, over emancipatie in de Dominicus. Dinsdag 25 oktober kwamen ongeveer 15 mensen bijeen om met Jannet en met elkaar van gedachten te wisselen naar aanleiding van dit hoofdstuk.

Door Carla van der Heijden

Aan het begin van de avond worden twee mensen geïnterviewd: Lot Heesen en Astrid Meijerhof.

Lot, een van de feministen van het eerste uur en sparringpartner van Jannet, vertelt hoe het proces van emancipatie en bevrijding in de Dominicus verlopen is.

Er werd een grote kring om het Liturgisch Team heen gevormd, die inbreng had en meepraatte. De kerk was toen al omgebouwd. Dat was heel essentieel, want daardoor konden de mensen elkaar en alles zien. De verandering van de ruimte was symbolisch voor alles wat verder gebeurde. Het lokte uit tot meedenken, aldus Lot.

Vrouwen zochten elkaar op, praatten samen, studeerden samen, kregen ideeën. Al gauw was het streven een vrouwelijke voorganger te zoeken, en dat werd Jannet; daarvoor hadden vier vrouwen samen een keer de overweging gehouden.

Er werd ook gezocht naar andere taal, als uiting van een ander denken over God. Dat is nog altijd niet gemakkelijk en dat proces is nog lang niet klaar. (Opgemerkt werd dat in de Nieuwe Bijbel Vertaling, het woord HEER gehandhaafd is, na veel discussie met vrouwen uit de commissie en bezwaar van buitenaf, dat wel)

Door dit vrouwennetwerk van de jaren 70/80 werd er een andere spirituele stroom voelbaar, waarbij God niet zomaar in beeld of taal te vangen is. Belangrijk is dat de Dominicus bevrijdend is en dat veel van wat aanvankelijk door vrouwen werd ingebracht, gezamenlijk is geworden.

Astrid Meijerhof, duidelijk de jongste in het gezelschap, heeft de periode waarover Lot vertelt niet bewust meegemaakt. Voor haar is alles waarvoor de generatie van Lot gestreden heeft, vanzelfsprekend geworden. Bij haar vrienden ligt dat soms anders, zo vertelt ze. Haar vriendin is niet kerkelijk opgevoed en zij merkte tot haar verbazing dat ze heel welkom is in de Dominicus. Als twee vrouwen is het in de Dominicus nog bijna gemakkelijker dan buiten, zo constateerden Astrid en haar vriendin. De Dominicus is op dit punt een heel veilige plek. Dat is bevrijdend. Je mag jezelf zijn. En je mag ook twijfelen, commentaar geven, boos zijn en als je maar zo nu en dan komt, hoef je je niet schuldig te voelen.

De Dominicusliederen zijn voor Astrid heel belangrijk, de teksten raken haar. Als er een keer wat weinig vertrouwde liederen zijn krijgt ze een buitenshuisgevoel. Wel ziet ze dat de Dominicusgangers vooral blank zijn en kennisvergaarders. Dat is niet echt een doorsnee van de Nederlandse bevolking.

Ze vertelt dat soms iemand wat geforceerd ZIJ zegt als aanspreekvorm van God, terwijl HIJ misschien beter bij die persoon zou passen. Voor haar is God niet mannelijk of vrouwelijk en als iemand Vader of Heer wil zeggen, dan is dat ook prima. En als Astrid dit zegt zie je andere aanwezigen reageren. Dat tekent het verschil in generatie. De verworvenheden van vele jaren feministische strijd worden tegenwoordig niet altijd meer als zodanig herkend. Dat is wel eens moeilijk voor aanjagers van weleer.

In de levendige discussie die daarna volgde werd ook benadrukt dat er een verschil is tussen emancipatie en feminisme, zoals Jannet dat in het boek beschrijft. Emancipatie is het rechtzetten van verhoudingen die scheefgegroeid zijn. Feminisme gaat echter veel verder. Dat is het tot stand brengen van een fundamenteel veranderingsproces en dat is wat er in de Dominicus gebeurde. Dat proces verliep in kleine stappen. Gedurende de avond werd teruggekeken in dankbaarheid, maar ook vooruit. De tijd is anders en dat vraagt voortdurend aandacht en bezinning op de vraag: is dat wat we nu doen en de manier waarop we het doen wel het beste antwoord op de vragen van onze tijd en sluit het wel aan bij de behoeften van de mensen van nu.

In de Dominicuskrant van december zal een uitgebreider verslag verschijnen, waarin ook wat dieper op de discussie ingegaan zal worden.

 

Nieuwsbrief Dominicus Amsterdam

Ook de nieuwsbrief ontvangen? Meld je hier aan via ‘Subscribe’.

 


Nieuwsbrief uit de Dominicuskerk

View this email in your browser

Allerzielen, Verbinden & Verdiepen en meer..

Via deze Nieuwsbrief informeren we je graag over nieuwe en vertrouwde activiteiten in de Dominicus. Morgenavond, 25 oktober, een avond met Jannet Delver over bevrijding, emancipatie en inspiratie, over geloven en gemeente-zijn. Weet je welkom.

Weet je ook welkom met Allerzielen, aanstaande zondag 30 oktober. We gedenken dan al die mensen die langer of korter geleden gestorven zijn. Ze waren ons dierbaar en we dragen hen mee in ons hart.

We roepen ze op in onze herinneringen en

bidden dat we ze niet vergeten.

We willen ons aan hun gedachtenis warmen,

maar ook elkaar troosten

en bemoedigen om verder te gaan.

Dat zij – en ook wijzelf – ons bewaard

mogen weten in Liefde en Licht.

Hieronder kunt u doorklikken naar verschillende activiteiten binnen en buiten de Dominicus.

Wees welkom op zondag, door de week en online.

Webredactie DominicusAmsterdam.nl

Morgen: Verbinden en verdiepen
Jannet Delver
Zondag: Spreken over God
Serie op Zondag
Foto-expositie in de Fatih moskee
Museumnacht

Aanstaande zondag: Allerzielen
Lees meer
Een kaartje voor een Dominicusganger…
Briefpost
De Gouden Zon ceremonie
Welkom

Allerzielen met (klein)kinderen
Meer informatie
Herdenking: Overle-den vluchtelingen
Meer informatie
Om (nog eens) te lezen
Overwegingen

Copyright © *|CURRENT_YEAR|* *|LIST:COMPANY|*, All rights reserved.

*|IFNOT:ARCHIVE_PAGE|*
*|LIST:DESCRIPTION|*

Our mailing address is:

*|HTML:LIST_ADDRESS_HTML|* *|END:IF|*

Want to change how you receive these emails?

You can update your preferences or unsubscribe from this list

*|IF:REWARDS|* *|HTML:REWARDS|*
*|END:IF|*


Binnenkort ‘Dominicus door de week’

 Psalmen met Gerard Swüste

Op 3 oktober is de eerste avond van een reeks van 3 avonden met als onderwerp: Psalmen.  Dit naar aanleiding van de nieuwe vertaling van Gerard Swüste. Ongetwijfeld  boeiende avonden!

Joods Leerhuis- Deuteronomium

Op 4 oktober start, in tegenstelling tot wat in de folder staat, het Joods Leerhuis. Een inspirerende groep die per keer nieuwe inzichten oplevert.

Bijbellezen – Genesis

Op 4 oktober ‘s avonds start het Bijbellezen weer. Nu is het boek Genesis aan de beurt. U kunt eenmalig maar ook meerdere keren meedoen. Er wordt uitgewisseld maar er is ook altijd een deskundige aanwezig die toelichting en uitleg geeft.

De meditatiegroepen zijn al gestart maar ook daar kunt u zeker nog aan meedoen.

Voor meer informatie zie onder ‘kalender’ of klik door op ‘Dominicus door de week’.

Welkom!

Arjan

Als je zingt bid je tweemaal

Interview met Arjan van Baest.

Voor de Dominicuskrant hadden Jacqueline Raeven en Elisabeth Koot een interview met Arjan van Baest, de nieuwe dirigent, waarin hij vertelt hoe de Norbertijnen in Tilburg de basis legden voor zijn muzikale en liturgische bezieling, hoe zijn passie voor muziek en taal zich verenigden in zijn proefschrift en hoe hij zich met zijn bagage op zijn plaats voelt bij de Dominicus.

De webredactie heeft enkele gedeelten met toestemming overgenomen. Het is zeer de moeite waard om het hele interview te lezen. Het september-nummer van de Dominicuskrant is nog te koop in de kerk.

Arjan

Arjan is in Tilburg geboren en woont daar nog steeds naar genoegen. ‘De verbondenheid met de kerk was bij ons thuis vrij natuurlijk. Ik ben ook een tijdje misdienaar geweest. Het was gewoon zo, het zit in je bloed en sprak me aan.’
‘Vlak tegenover ons huis lag een klein nieuwbouwkerkje dat werd gerund door Norbertijnen uit Heeswijk. We gingen iedere twee weken naar de gezinsvieringen die werden opgezet door Harrie Wouters en Servaas Bellemakers. Door hen ben ik er eigenlijk ingerold.’

Arjan zong in het kinderkoor en werd organist. ‘Van mijn dertiende tot mijn achttiende heb ik op het kerkorgel privéles gehad. Het repertoire van het kinderkoor bracht me veel: we hadden in ieder geval teksten, met een beetje geluk was er een melodielijntje en met wat meer geluk waren er ook akkoordsymbolen bij de begeleidingen. Dat maakte dat ik ging improviseren en dat ben ik eigenlijk altijd blijven doen.’ Servaas Bellemakers was belangrijk voor Arjan. Hij was cantor en schreef veel liederen en arrangementen voor piano die hij  voor Arjan omzette naar orgelbegeleiding. Dit prikkelde Arjan zodanig, dat hij zichzelf piano leerde spelen. Bellemakers was goed bevriend met Bernard Huijbers en volgde op de voet wat in er in de Dominicus in Amsterdam gebeurde.

Arjan was in zijn kinderjaren kind aan huis bij de Norbertijnen. Hij deed er klusjes, maakte muziek, en raakte er geïnspireerd voor kerkmuziek. Na de Havo volgde een toelatingsexamen orgel voor het conservatorium. Op het laatste moment besloot hij naar het VWO gegaan. Aansluitend koos hij voor Taal- en literatuurwetenschappen aan de Universiteit van Tilburg.

Studie en muziek bleven samen gaan. Arjan werd pianist en later dirigent van de studentenkerk. ’Via de Lieddagen in de Dominicus had ik Herman Rouw leren kennen. Ik stuurde hem af en toe een liedje toe dat ik geschreven had op de tekst van Oosterhuis en kreeg dan heel leuke brieven terug. Hij was het die me adviseerde theorie te gaan doen. Met Tom Löwenthal heb ik enkele projecten gedaan. Ik heb een paar keer orgel en piano gespeeld en laatst in februari cd-opnamen met stukken van hem. Tom ken ik al een jaar of vijftien, sinds de tijd dat ik nog actief was in de studentenkerk’.

‘Het muzikale repertoire van de Dominicus vormde de basis waarmee ik ben opgegroeid. De uitgangspunten van de liturgische muziek die Huijbers beschrijft in zijn boekje “Door podium en zaal tegelijk” omarm ik nog steeds. Het koor is er voor de ondersteuning van de samenzang, maar mag af en toe ook wel even schitteren. Huijbers is er als geen ander in geslaagd om dat voor elkaar te krijgen. Zijn bewerking van “Nu zijt wellekome” is geweldig! Mensen in de kerk zingen de bekende melodie en het koor zingt door de vier coupletten heen, met tegenstemmen die steeds uitbundiger worden. Iedereen zingt dan, geweldig! Huijbers, Löwenthal en ook Thom Jansen werken vanuit dat principe. Dit vindt zijn oorsprong in de praktijk van de Dominicus, en dat is nog steeds merkbaar. Thom Jansen zei tegen me, “Let op, want ze zingen altijd, ook als ze niet mogen zingen.” Maar dát vind ik juist een hele goeie, dat het kerkvolk luidruchtig meezingt! Dat is een uiting van betrokkenheid en verdieping. Augustinus schrijft: “Als je zingt bid je tweemaal”. Ik vind altijd “Probeer zoveel mogelijk jezelf te laten zien, je passie, en maak je niet al te druk om de juiste noten.” Liturgie gaat over leven. Het leven is niet altijd mooi. Soms zing je iets niet mooi, dat kan zijn omdat je relateert aan iets dat pijnlijk is, of aan iets waar je zó enthousiast over bent dat schoonheid er niet meer toe doet.’

Op de vraag of hij wil vernieuwen: ‘Na de zomervakantie komt er contact met het liturgisch team, dan word ik betrokken bij wat de lijn wordt in de viering, en wat we daar aan repertoire in kwijt kunnen. Wie weet volgt er wel iets experimenteels. Als je liturgie experimenteel wordt, dan moet je ook met de muzikale vormgeving iets.’

Op de vraag hoe lang hij van plan is te blijven, schatert Arjan het uit. ‘Ik ben elf jaar dirigent geweest van het grote kerkkoor in Tilburg en vijftien jaar in de studentenkerk, ik ben over het algemeen iemand van langere verbintenissen. Als ik het naar mijn zin heb is er weinig reden om weg te gaan.’

Het volledige interview is te lezen in het september-nummer van de Dominicuskrant, dat te koop is in de kerk.

 

Terugblik Blikopener-avond

Hoe open en gastvrij is de Dominicus?

Hoe ziet de toekomst van de Dominicus er uit? Zijn we er over tien jaar nog? Waarom komen er maar zo weinig twintigers, dertigers en veertigers in de kerk? Ligt het aan ons of is het een tijdsbeeld? Moeten we actie ondernemen of moeten we vertrouwen hebben dat het goed komt? Moeten we veranderen of moeten we juist onszelf blijven? Dit soort vragen steken regelmatig de kop op: in de Dominicuskrant, in de Beleidsraad, in de wandelgangen. Het was enkele jaren geleden de reden om het project Blikopener te starten. Met veel enthousiasme en creativiteit is van alles geprobeerd om dertigers en veertigers te bereiken. Ze zijn ook bereikt, er waren goede gesprekken en mooie activiteiten, maar het gehoopte effect bleef uit. De Dominicuspopulatie is er niet door verjongd. Met veel dank aan de energie die de Blikopener-groep erin had gestoken, moesten we constateren dat we min of meer terug bij af zijn.

De beste remedie tegen frustratie en teleurstelling is: de verwachtingen bijstellen, een andere aanvliegroute kiezen en een nieuwe poging ondernemen. Op initiatief van de Beleidsraad heeft de Blikopener-groep in een iets andere samenstelling anderhalf jaar geleden een doorstart gemaakt. De doelstelling – meer dertigers en veertigers bereiken – werd een vraag: hoe open en gastvrij zijn wij als Dominicusgemeente? Met als achterliggende vraag: wanneer voel jij je in de Dominicus op je best? Op drie avonden met steeds een andere groep van circa twintig Dominicusbezoekers, jong en oud, hebben we hierover gediscussieerd. Wat hadden vier thema’s centraal gesteld: ‘inhoud, visie en leiderschap’, ‘taal, muziek en liturgie’, ‘gemeenschap zijn’ en ‘generaties’. Wat zouden we niet meer of minder en wat zouden we juist wél of vaker kunnen doen? De deelnemers waren zeer gemotiveerd en de (externe) gespreksleider Peter van der Geer wist iedereen goed uit zijn/haar tent te lokken. Het werden enerverende avonden met mooie, soms ook verontrustende, persoonlijke verhalen, nieuwe ontmoetingen, uiteenlopende meningen, hoog oplopende emoties, humor en (zelf)relativering. De gemene deler aan het eind van het traject: wat is het toch boeiend en inspirerend is om met elkaar over onze dierbare Dominicusgemeente te praten. Dát zouden we in ieder gevál vaker moeten doen…

Wat hebben de avonden opgeleverd? In de eerste plaats: veel verrassende, originele en spannende ideeën en tips om de openheid en de gastvrijheid van de Dominicusgemeente te vergroten. En die verandering begint, hoe kan het ook anders, bij jezelf. Ga eens op een andere plek zitten. Maak kennis met degenen die naast je zitten. Koop na de dienst een paar bekertjes koffie extra en deel ze uit aan wildvreemden. Positief betrokken zijn op nieuwkomers dus, maar ook op elkaar. Want dat laatste schiet er nogal eens bij in. We zijn als gemeente best kritisch en perfectionistisch, maar waarom eigenlijk en voor wie? Waarom geven we elkaar niet wat meer de ruimte om te oefenen en te experimenteren, in de liturgie en in de muziek en misschien ook in de omgang met elkaar? Want hé, niemand is perfect.

Wat gaan we met de uitkomsten doen? Want dát we er iets mee gaan doen, staat vast. In de evaluatie is besloten dat we tot het einde van het jaar de volgende, concrete stappen ondernemen. Omdat de Beleidsraad de opdrachtgever is van dit traject, komt er een inhoudelijke terugkoppeling in de vorm van een korte notitie. Die wordt na bespreking in de Beleidsraad op onze website geplaatst, dus iedereen kan meelezen. In het oktobernummer van de Dominicuskrant vertellen drie deelnemers aan de gespreksavonden over hun bevindingen. Hou die krant in de gaten! En er zijn plannen voor een gemeente-bijeenkomst om de belangrijkste conclusies en aanbevelingen met zoveel mogelijk Dominicusbezoekers te delen en met de meest concrete en doeltreffende ideeën aan de slag te gaan. Met als doel: een (nog meer) open en gastvrije Dominicusgemeente waar oude maar ook nieuwe bezoekers, ongeacht hun leeftijd, zich welkom en thuis voelen.

Maar eh… daar hoeven we natuurlijk niet op te wachten. Op een andere plek gaan zitten, de buurman/-vrouw begroeten en extra koffie uitdelen kan komende zondag al! Doet u mee?

Werkgroep Blikopener 2.0: Janrense Boonstra, Rien Fraanje, Claartje Kruijff, Petra Meijerhof, Mirjam Nieboer, Marjanne Tamminga, Mirjam Wolthuis (tot haar vertrek) 

Hier kun je het eindverslag van de Werkgroep Blikopener lezen: Eindverslag Blikopener